Przewodnik po konstrukcji ścian nośnych – materiały, techniki, błędy

Planujesz budowę domu i zastanawiasz się, z czego najlepiej wykonać ściany nośne. Szukasz konkretów o materiałach, współczynniku U, mostkach termicznych i izolacji akustycznej. Z tego przewodnika dowiesz się, jak świadomie dobrać konstrukcję ścian nośnych, szkieletowych i działowych, tak aby budynek był trwały, ciepły i komfortowy.

Jak wybrać materiał na ściany nośne – porównanie ceramiki, silikatów i betonów?

Wybór materiału na ściany nośne nie sprowadza się tylko do ceny bloczka czy pustaka. Musisz uwzględnić nośność, izolacyjność termiczną, gęstość, zachowanie w wilgoci i mrozie, a do tego łatwość murowania, dostępność systemowych nadproży oraz całkowity koszt wykonania metra kwadratowego ściany z robocizną. Ważne są też parametry higrotermiczne, czyli zdolność przegrody do buforowania wilgoci i przenikania pary wodnej, bo od tego zależy trwałość murów i komfort w pomieszczeniach.

Kiedy porównujesz ceramikę poryzowaną, ceramikę tradycyjną, silikaty, keramzytobeton czy beton komórkowy Ytong, patrz nie tylko na pojedyncze współczynniki lambda. Zwróć uwagę, jaka grubość ściany nośnej będzie potrzebna, czy konieczne jest docieplenie i jak dana technologia radzi sobie z mostkami termicznymi w rejonie nadproży, wieńców oraz styków stropów. Dopiero takie kompleksowe podejście daje realny obraz opłacalności rozwiązania.

Ceramika poryzowana i ceramika tradycyjna – właściwości, izolacja i zastosowania

Ceramika poryzowana powstaje z gliny z dodatkiem mączek i wypełniaczy, które podczas wypalania tworzą w strukturze materiału liczne mikropory. Poryzacja obniża gęstość i przewodność cieplną, dlatego pustaki z ceramiki poryzowanej mają lepszą izolacyjność termiczną niż klasyczne cegły lub pustaki pełne. Jednocześnie zachowują dobrą wytrzymałość na ściskanie, co pozwala stosować je w ścianach zewnętrznych nośnych oraz ścianach jednowarstwowych o zwiększonej grubości.

Ceramika tradycyjna ma strukturę bardziej zwartą, z mniejszą ilością porów, przez co jest cięższa i gorzej izoluje ciepło, ale bardzo dobrze akumuluje energię. Tego typu mury są masywne, odporne na ogień i łatwe w murowaniu, jednak ich współczynnik przenikania ciepła jest wysoki, dlatego wymagają dodatkowej warstwy termoizolacji. W porównaniu z ceramiką poryzowaną ceramika tradycyjna jest mniej wrażliwa na uszkodzenia mechaniczne, lepiej znosi miejscowe obciążenia i jest ceniona za trwałość w trudnych warunkach atmosferycznych.

Jeśli rozważasz praktyczne zastosowania ceramiki, poniżej znajdziesz orientacyjne przykłady grubości i typowych funkcji tych materiałów:

• ściany zewnętrzne nośne z ceramiki poryzowanej – pustaki o grubości ok. 25–30 cm w układzie dwuwarstwowym (mur + ocieplenie),
• ściany jednowarstwowe z ceramiki poryzowanej – pustaki o grubości ok. 36,5–44 cm projektowane bez dodatkowego docieplenia,
• warstwa konstrukcyjna pod docieplenie w systemie ETICS z ceramiki tradycyjnej – cegły i pustaki o grubości ok. 18–25 cm jako mur nośny pod styropian lub wełnę skalną,
• ściany wewnętrzne nośne z ceramiki tradycyjnej – grubości najczęściej w zakresie 18–25 cm dla zapewnienia odpowiedniej sztywności i akustyki.

Na izolacyjność ścian ceramicznych ogromny wpływ ma rodzaj i sposób wykonania spoin. Cienkie spoiny na zaprawach klejowych ograniczają mostki termiczne, natomiast grube spoiny tradycyjne mogą znacząco pogorszyć współczynnik U całej przegrody. Warto zadbać o równomierne wypełnienie spoin pionowych i poziomych, a także o to, by systemowe elementy, takie jak nadproża i kształtki wieńcowe, miały podobną izolacyjność jak pustaki. Ściana z ceramiki powinna jednocześnie zachować otwartość dyfuzyjną, co zapewnia korzystną wentylację kapilarną muru i ogranicza ryzyko kondensacji wilgoci w jej wnętrzu.

Silikaty – nośność, gęstość i wymagania ociepleniowe

Silikaty, czyli bloczki wapienno‑piaskowe, wyróżniają się bardzo dużą gęstością i wysoką wytrzymałością na ściskanie. Dzięki temu ściany z silikatów mogą mieć mniejszą grubość przy tej samej nośności w porównaniu z ceramiką poryzowaną czy betonem komórkowym. Duża masa oznacza też świetną akumulację ciepła oraz dobrą izolacyjność akustyczną, jednak parametry cieplne samego muru są słabsze niż w przypadku materiałów lekkich, co praktycznie zawsze wymaga docieplenia zewnętrznego.

Przy projektowaniu ścian z silikatów musisz z góry założyć warstwę ocieplenia, aby osiągnąć wymagane współczynniki U, a także zadbać o odpowiednią dyfuzję pary wodnej na styku mur–izolacja. Wysoka paroprzepuszczalność silikatów sprzyja stabilnemu mikroklimatowi, ale ogranicza to stosowanie bardzo szczelnych, paroszczelnych izolacji od strony zewnętrznej.

Dla ścian z silikatów warto przyjąć takie ogólne wymagania ociepleniowe, aby uzyskać nowoczesne, energooszczędne przegrody:

• ocieplenie ze styropianu EPS fasadowego – grubość ok. 15–20 cm dla U w granicach 0,20–0,18 W/m²K,
• ocieplenie z wełny skalnej w systemie ETICS – grubość ok. 16–22 cm przy podobnych wartościach U, z dodatkiem poprawy akustyki i odporności ogniowej,
• izolacje premium, np. płyty PIR/PU – orientacyjnie 10–14 cm, gdy zależy Ci na bardzo cienkiej przegrodzie z dobrym U.

Szczególną uwagę musisz zwrócić na połączenia przy otworach okiennych. Nadproża w ścianach silikatowych powinny być dokładnie otulone izolacją zewnętrzną, a w systemach ETICS warto stosować kotwy termiczne ograniczające przenikanie zimna przez łączniki. W okolicy wieńców, balkonów i progów drzwi tarasowych stosuj kształtki oraz przekładki o lepszej izolacyjności, aby nie tworzyć silnych mostków termicznych.

Keramzytobeton i beton komórkowy ytong – parametry, wymiary i koszty

Keramzytobeton i beton komórkowy to dwa popularne materiały do ścian nośnych o zupełnie innej strukturze. Keramzytobeton powstaje z mieszanki cementu i kruszywa keramzytowego, ma średnią gęstość i dobrą wytrzymałość na ściskanie, a jednocześnie przyzwoitą izolacyjność cieplną. Beton komórkowy Ytong ma niższą gęstość dzięki porowatej strukturze, bardzo dobrą lambdę w wysokich odmianach energetycznych, ale jest bardziej podatny na uszkodzenia mechaniczne. Konsekwencją jest to, że dla ścian jednowarstwowych z betonu komórkowego stosujesz zwykle większą grubość, natomiast w ścianach dwuwarstwowych keramzytobeton może być cieńszy, bo za izolację odpowiada okładzina zewnętrzna.

W praktyce w budownictwie energooszczędnym często łączy się beton komórkowy, np. Ytong Energo Ultra+, z dodatkowym dociepleniem lub projektuje ściany jednowarstwowe o dużej grubości. Keramzytobeton natomiast wykorzystuje się chętnie tam, gdzie potrzebna jest lepsza akustyka i wyższa odporność mechaniczna, a docieplenie wykonuje się w systemie ETICS z wełną skalną lub styropianem.

Przy analizie opłacalności ścian z betonu komórkowego i keramzytobetonu trzeba porównywać nie tylko cenę bloczka, ale koszt całego metra kwadratowego ściany z robocizną, uwzględniając zużycie zaprawy cienkowarstwowej lub tradycyjnej oraz czas murowania.

Jak projektować ściany nośne – obciążenia, grubość i współczynnik U

Ściany nośne przenoszą przede wszystkim obciążenia stałe i zmienne z całego budynku. Do obciążeń stałych zaliczasz ciężar własny ścian, stropów, dachu, a także warstw wykończeniowych, które działają na mur nieprzerwanie przez cały okres użytkowania. Obciążenia zmienne to głównie obciążenia użytkowe stropów, śnieg na dachu, parcie i ssanie wiatru, a także lokalne reakcje od elementów konstrukcji dachowej, takich jak murłata czy wiązar.

Dobór grubości i materiału muru musi zapewnić nośność w stanie granicznym, czyli przy skumulowaniu najbardziej niekorzystnych obciążeń charakterystycznych i obliczeniowych. W praktyce oznacza to, że ściana o mniejszej wytrzymałości materiału, na przykład z betonu komórkowego o niskiej gęstości, będzie musiała być grubsza lub odpowiednio odciążona, podczas gdy ściana z silikatów poradzi sobie z większymi siłami przy mniejszej grubości. Ważna jest też sztywność ściany, aby mogła stabilnie przenieść parcie wiatru i nie uległa wyboczeniu.

Współczynnik przenikania ciepła U oblicza się, sumując opory cieplne wszystkich warstw ściany, uwzględniając ich grubość oraz współczynnik przewodzenia ciepła lambda. Należy również doliczyć wpływ mostków termicznych, takich jak wieńce, nadproża, zakotwienia balkonów, a także połączenia ścian zewnętrznych z wewnętrznymi. Dla budynków standardowych przyjmuje się obecnie wartości U w granicach ok. 0,20–0,23 W/m²K, w budownictwie energooszczędnym dąży się do U ok. 0,15–0,18 W/m²K, natomiast dla domów pasywnych typowym celem jest około 0,10–0,12 W/m²K dla ścian zewnętrznych.

Fizyka budowli podkreśla, że ściana powinna być otwarta dyfuzyjnie, czyli umożliwiać stopniowe odprowadzenie pary wodnej z wnętrza przegrody. Jeśli od strony zimniejszej zastosujesz zbyt szczelną warstwę, na przykład bardzo paroszczelny styropian lub powłokę z farby zamykającej pory, para może skraplać się wewnątrz muru. Prowadzi to do kondensacji wewnętrznej, zawilgocenia ocieplenia oraz przyspieszonej degradacji materiału, a w konsekwencji do rozwoju pleśni i uszkodzeń konstrukcji.

Jak skonstruować ścianę szkieletową – prawidłowy przekrój i wybór izolacji?

Ściana szkieletowa w domu drewnianym lub stalowym daje bardzo szybki czas budowy i świetną izolacyjność cieplną przy małej grubości przegrody. Jej ograniczeniem jest większa wrażliwość na błędy wykonawcze, szczególnie w zakresie paroizolacji, wiatroizolacji i szczelności warstw. Nośność zapewnia układ słupków, a o komforcie termicznym decyduje właściwie ułożona wełna mineralna i eliminacja mostków termicznych na poszyciach oraz połączeniach z konstrukcją dachu i stropów.

W domach szkieletowych liczy się nie tylko lambda, ale też sprężystość i gęstość izolacji. To właśnie one wpływają na brak pustek powietrznych, zdolność przegrody do wysychania i dobrą akustykę. Nieodpowiednio dobrany materiał albo przerwana paroizolacja to najprostsza droga do zawilgocenia drewna konstrukcyjnego i problemów z trwałością ściany.

Prawidłowy przekrój ściany szkieletowej – warstwy od wewnątrz

Prawidłowy przekrój ściany szkieletowej musi uwzględniać kolejność warstw od strony wewnętrznej do zewnętrznej, tak aby przegroda była szczelna, ciepła i jednocześnie otwarta dyfuzyjnie w kierunku na zewnątrz. Dobrze dobrany układ warstw sprawi, że dom szkieletowy będzie trwały i zapewni wysoki komfort użytkowania. Warstwy należy układać w kolejności rosnącej paroprzepuszczalności, czyli im bliżej zewnętrza, tym materiał powinien łatwiej przepuszczać parę wodną.

Od strony wnętrza ściany stosuje się zwykle następujący układ warstw w odpowiedniej kolejności i z jasno określoną funkcją każdej z nich:

1. Okładzina wewnętrzna (płyta gipsowo‑kartonowa lub gipsowo‑włóknowa, grubość ok. 12,5–15 mm) – nadaje ścianie gładką powierzchnię, zwiększa odporność ogniową i częściowo poprawia akustykę.
2. Ruszt instalacyjny z wypełnieniem z wełny (najczęściej 40–50 mm) – tworzy przestrzeń na prowadzenie instalacji bez przebijania paroizolacji, a wkład z wełny szklanej poprawia izolacyjność termiczną i akustyczną w strefie wewnętrznej.
3. Paroizolacja (folia o odpowiednio dobranym oporze dyfuzyjnym, układana szczelnie) – ogranicza przenikanie pary wodnej z ciepłego wnętrza w głąb ściany i chroni drewnianą konstrukcję przed zawilgoceniem.
4. Konstrukcja nośna (słupki drewniane lub stalowe, najczęściej 140–200 mm) wypełniona wełną szklaną o lambdzie ok. 0,032–0,035 W/mK – odpowiada za przenoszenie obciążeń z dachu i stropów, a wełna między słupkami stanowi główną warstwę termoizolacyjną.
5. Poszycie sztywne (płyta OSB lub MFP, grubość zazwyczaj 12–15 mm) – usztywnia ścianę w płaszczyźnie, zapewnia przeniesienie obciążeń od wiatru i stanowi podłoże pod wiatroizolację lub elewację.
6. Wiatroizolacja (membrana wysokoparoprzepuszczalna lub tynkowana płyta) – zabezpiecza wełnę przed wywiewaniem ciepła i wodą opadową, przepuszczając jednocześnie parę na zewnątrz.
7. Warstwa ciągłej izolacji zewnętrznej, najczęściej wełna skalna fasadowa 50–150 mm – eliminuje mostki termiczne na słupkach i poprawia ogólną izolacyjność cieplną, szczególnie w systemie ETICS.
8. Wykończenie elewacyjne (tynk cienkowarstwowy na warstwie zbrojonej lub okładzina wentylowana) – chroni przed warunkami atmosferycznymi i nadaje budynkowi estetyczny wygląd.

Typowe szerokości słupków w ścianie szkieletowej wynoszą najczęściej 140, 160 lub 180 mm, a w budynkach o podwyższonym standardzie energetycznym sięga się po słupki nawet 200 mm. Większa grubość konstrukcji pozwala zastosować wełnę mineralną o większej gęstości bez ryzyka nadmiernego ściśnięcia, co poprawia zarówno izolacyjność cieplną, jak i akustyczną. Jednocześnie taki przekrój zwiększa sztywność ściany i ułatwia przenoszenie obciążeń od konstrukcji dachowej i stropów.

Warto podkreślić, że poszycie z płyt OSB lub MFP oraz zewnętrzna warstwa wełny skalnej w połączeniu z odpowiednim systemem mocowań tworzy spójny system konstrukcji nośnych elewacji i ścian, który przenosi obciążenia wiatru i zapewnia stabilność całej przegrody. Dzięki temu ściany szkieletowe mogą z powodzeniem pracować nie tylko w niskich budynkach, ale również w wysokich ścianach działowych o zwiększonych wymaganiach nośności.

Jak dobrać wełnę między słupkami i na fasadę – lambda 0.032–0.035 W/mK, sprężystość i gęstość?

Dobierając wełnę do ściany szkieletowej, musisz uwzględnić trzy grupy parametrów: lambda, sprężystość i gęstość. Dla izolacji między słupkami konstrukcyjnymi najlepiej sprawdza się wełna szklana o lambdzie w przedziale 0,032–0,035 W/mK, na przykład produkty takie jak Knauf Unifit 032 czy Ursa Platinum. Takie wyroby są lekkie, mają długie włókna i wysoką sprężystość, dzięki czemu po docięciu z niewielkim naddatkiem mocno rozpierają się między belkami i eliminują puste przestrzenie.

Na fasadę w systemie ETICS stosuje się z kolei wełnę skalną o wyższej gęstości, jak Rockwool Frontrock Super lub Petralana Petrafas. Twarde płyty fasadowe zapewniają nośne podłoże pod warstwę zbrojoną, zwiększają odporność ogniową ściany i stabilnie współpracują z zaprawami klejącymi. Gęstość izolacji wpływa także na akustykę – cięższe płyty, np. Rockwool Rockton Premium czy specjalne płyty akustyczne z wełny szklanej Ursa Silentio i Knauf Akustik Board, bardzo skutecznie tłumią dźwięki pomiędzy pomieszczeniami.

Przy modernizacjach istniejących ścian szkieletowych dobór wełny powinien uwzględniać najważniejsze ograniczenia i wymagania użytkowe:

• dostępna grubość w przegrodzie, kompatybilność z istniejącą paroizolacją oraz wymaganą klasę ogniotrwałości całej ściany.

Jak zapobiec zawilgoceniu – paroizolacja, wiatroizolacja i wentylacja?

Paroizolacja i wiatroizolacja pełnią w ścianie szkieletowej zupełnie różne funkcje, choć obie dotyczą kontroli przepływu powietrza i wilgoci. Paroizolację układasz po stronie cieplejszej, czyli od wnętrza, aby ograniczyć napływ pary wodnej do konstrukcji. Wiatroizolacja znajduje się z zewnątrz i ma chronić przegrodę przed wywiewaniem ciepła przez wiatr oraz przed wodą opadową. Jednocześnie musi pozwalać na swobodne wydostanie się pary wodnej z wewnątrz na zewnątrz, aby konstrukcja mogła wysychać.

Zasada jest prosta. Od strony wewnętrznej ściana powinna mieć wyższy opór dyfuzyjny niż od strony zewnętrznej, co zapewnia bezpieczny kierunek dyfuzji pary wodnej. Jeśli paroizolacja zostanie przerwana lub jej szczelność będzie zaburzona przy wyprowadzaniu instalacji, w miejscach tych może dojść do kondensacji pary wewnątrz wełny mineralnej i przyspieszonego zawilgocenia drewna. Z kolei brak szczeliny wentylacyjnej za elewacją wentylowaną utrudnia odparowanie wilgoci i prowadzi do gnicia okładzin.

Podstawowe środki, które pomagają zapobiec zawilgoceniu konstrukcji szkieletowej, obejmują kilka bardzo konkretnych działań:

• prawidłowe ułożenie paroizolacji po stronie wewnętrznej, szczelne sklejenie zakładów i przejść, wykonanie szczeliny wentylacyjnej za elewacją oraz dokładne uszczelnienie detali przy ościeżach i przejściach instalacyjnych.

Uszkodzenie paroizolacji podczas prowadzenia kabli lub rur trzeba naprawić poprzez wycięcie zniszczonego fragmentu folii, wklejenie nowego kawałka z odpowiednim zakładem na istniejącej warstwie, ponowne sklejenie taśmą systemową oraz miejscowe osuszenie i zdezynfekowanie zawilgoconej wełny i elementów drewnianych.

Najczęstsze błędy w konstrukcji ścian nośnych – identyfikacja i naprawy

Błędy w konstrukcji ścian nośnych mogą skutkować nie tylko stratami ciepła, ale także realnym zagrożeniem dla bezpieczeństwa budynku. Każdy problem powinieneś analizować w dwóch krokach. Najpierw zidentyfikuj prawdziwą przyczynę, a dopiero później dobierz odpowiednią metodę naprawy, aby uniknąć sytuacji, w której usuwasz jedynie objawy. Dobre rozpoznanie wymaga często oględzin konstrukcji, pomiarów wilgotności oraz konsultacji z projektantem lub konstruktorem.

Przy ustalaniu kolejności napraw zawsze na pierwszym miejscu stawiaj problemy zagrażające bezpieczeństwu konstrukcji, czyli pęknięcia wynikające z niewłaściwego fundamentowania, uszkodzenia ścian nośnych czy poważne błędy w kotwieniu. Następnie zajmij się zawilgoceniem i błędami w paroizolacji, które w krótkim czasie mogą doprowadzić do degradacji materiałów. Dopiero na końcu warto poprawiać defekty o charakterze głównie komfortowym, takie jak drobne mostki termiczne czy gorsza akustyka, o ile nie wiążą się one z ryzykiem uszkodzeń konstrukcji.

Jak dobrać izolację dla ścian zewnętrznych energooszczędnych?

Celem projektowania ścian zewnętrznych w standardzie energooszczędnym jest osiągnięcie założonego współczynnika U przy jednoczesnym zachowaniu poprawnych warunków higrotermicznych. Oznacza to, że przegroda musi ograniczać straty ciepła, a jednocześnie umożliwiać bezpieczny przepływ pary wodnej bez kondensacji w newralgicznych warstwach. Dobór rodzaju i grubości izolacji, czy to styropianu EPS/XPS, wełny mineralnej, czy pianek PU/PIR, musi być zawsze powiązany z rodzajem muru nośnego i sposobem jego eksploatacji.

W praktyce wybór materiału izolacyjnego to kompromis między kosztem, dostępną przestrzenią na elewacji i wymaganiami technicznymi. Cieńsze izolacje o lepszej lambdzie pozwalają zyskać kilka centymetrów powierzchni użytkowej, ale zwykle są droższe w zakupie. Z kolei grubsza warstwa tradycyjnej wełny czy styropianu bywa bardziej opłacalna, choć zwiększa grubość ściany. Niezależnie od wybranego wariantu eliminacja mostków termicznych, prawidłowe przewietrzanie warstw oraz dbałość o szczelność detali przy oknach, balkonach i wieńcach są warunkiem osiągnięcia zakładanego standardu energetycznego.

Jak zapewnić komfort akustyczny w ścianach działowych?

Ściany działowe odpowiadają głównie za podział przestrzeni i komfort akustyczny, a nie za nośność budynku. Parametry izolacyjności akustycznej określane są najczęściej wskaźnikiem Rw lub STC, podawanym w decybelach. W mieszkaniach i domach jednorodzinnych dąży się do tego, aby przegrody wewnętrzne osiągały wartości ok. 40–45 dB między sypialniami a częścią dzienną i około 50 dB między lokalami lub pomieszczeniami o wyższym poziomie hałasu, jak łazienki czy pomieszczenia techniczne.

Izolacyjność akustyczna zależy od masy ściany, liczby warstw, zastosowanej izolacji oraz szczelności wszystkich połączeń. Ściany lekkie z płyt gipsowo‑kartonowych wypełnione wełną mineralną o odpowiedniej gęstości potrafią osiągać parametry porównywalne z ciężkimi ścianami murowanymi, o ile zostaną poprawnie wykonane i nie będą zawierały nieszczelności przy gniazdkach czy przejściach instalacyjnych.

Skuteczne sposoby poprawy komfortu akustycznego w ścianach działowych można ująć w kilku sprawdzonych rozwiązaniach konstrukcyjnych:

• ściany masywne o dużej masie własnej, przegrody warstwowe z przerwą powietrzną, układy z profilami podwójnymi lub dwurzędowymi, wypełnienie z wełny o zwiększonej gęstości oraz staranne uszczelnienie przejść instalacyjnych.

Rozwiązania akustyczne muszą zawsze wpisywać się w wymagania konstrukcyjne i pożarowe. W ścianach, które jednocześnie pełnią funkcję oddzieleń przeciwpożarowych, stosuje się wełnę skalną lub specjalne płyty ogniochronne o wysokiej klasie reakcji na ogień, rezygnując z materiałów palnych. Zanim zdecydujesz się na zmianę konstrukcji ściany działowej w istniejącym budynku, upewnij się, że nie pełni ona roli usztywniającej dla stropu czy konstrukcji dachowej, aby nie naruszyć stateczności całego układu.

Przy poprawianiu akustyki ścian najpierw usuwa się nieszczelności, takie jak otwarte przejścia rur czy nieszczelne puszki gniazdek, a dopiero później zwiększa masę przegrody lub wprowadza konstrukcje podwójne, ponieważ taka kolejność prac zapewnia najlepszy efekt przy rozsądnym koszcie.

Co warto zapamietać?:

• Dobór materiału na ściany nośne wymaga analizy nośności, współczynnika U, grubości muru, mostków termicznych (nadproża, wieńce, stropy) oraz parametrów higrotermicznych – nie samej ceny bloczka.
• Ceramika poryzowana i beton komórkowy (np. Ytong Energo Ultra+) pozwalają na ściany jednowarstwowe (U ok. 0,14–0,25 W/m²K), natomiast silikaty, keramzytobeton i ceramika tradycyjna praktycznie zawsze wymagają docieplenia 15–22 cm (wełna, EPS) dla U ok. 0,15–0,20 W/m²K.
• W ścianach szkieletowych kluczowe są: poprawna kolejność warstw (od wewnątrz paroizolacja, od zewnątrz wiatroizolacja), pełne wypełnienie wełną (szklaną 0,032–0,035 W/mK między słupkami, skalną na fasadzie) oraz zachowanie kierunku dyfuzji pary na zewnątrz.
• Najczęstsze błędy to: mostki termiczne przy nadprożach, nieszczelna paroizolacja, złe fundamentowanie, niedostateczne kotwienie i błędne łączenia dylatacji – ich naprawa wymaga najpierw diagnozy przyczyny, potem wzmocnień konstrukcyjnych, dociepleń i uszczelnień detali.
• Dla ścian energooszczędnych dąży się do U 0,15–0,18 W/m²K (pasywne 0,10–0,12 W/m²K); osiąga się to przez odpowiednią grubość izolacji (np. EPS/wełna 18–22 cm lub PIR 12–15 cm) oraz eliminację mostków termicznych, przy jednoczesnym zapewnieniu komfortu akustycznego (Rw 40–50+ dB dzięki masie, wełnie i szczelności przegród).